FAT en SAT bij beweegbare kunstwerken: wat test je waar?

Bij de vervanging van een brug- of sluisbesturing is de tijd op locatie kostbaar. Elke dag stremming raakt scheepvaart, wegverkeer of beide. Daarom loont het om zoveel mogelijk te testen voordat de installatie de fabriek verlaat. Daar zijn de Factory Acceptance Test (FAT) en de Site Acceptance Test (SAT) voor. De internationale norm IEC 62381 geeft hiervoor een bruikbaar kader.

In de FAT test u de besturing in een gecontroleerde omgeving. Denk aan de PLC-software, de bedieningsinterface, de veiligheidsfuncties en de communicatie met andere systemen. Omdat de echte brug er niet is, wordt het proces gesimuleerd. Hoe beter die simulatie, hoe meer fouten u in de fabriek vindt in plaats van op locatie.

De SAT vindt plaats na montage op locatie. Daar test u wat in de fabriek niet kan: de samenwerking met de echte aandrijving, remmen, eindschakelaars, slagbomen, verlichting en camera’s. Ook de bewegingstijden, de reactie op storingen en de bediening onder echte omstandigheden komen hier aan bod.

Een veelgemaakte fout is dat de FAT wordt behandeld als formaliteit. Dan verschuift het zoekwerk naar de locatie, waar het duurder is en onder tijdsdruk gebeurt. Een tweede valkuil is dat de testprotocollen pas laat worden opgesteld. Begin ermee zodra het PvE vastligt: elke eis moet een test hebben.

Spreek vooraf af wie aftekent en op basis waarvan. De beheerder, de opdrachtnemer en eventueel een onafhankelijke toetser moeten hetzelfde verstaan onder geslaagd. Leg ook vast hoe met restpunten wordt omgegaan: welke punten blokkeren de ingebruikname en welke mogen later worden opgelost.

Vergeet tot slot de veiligheidsvalidatie niet. Veiligheidsfuncties worden niet alleen functioneel getest, maar ook gevalideerd tegen het vereiste PL of SIL. Dat hoort aantoonbaar in het opleverdossier te staan.